Puttertje

 

Stilte bij het meer

Zittend in de lentezon aan de rand van het meer

Onder mij het zand, vóór mij weerspiegeling van water

Gegak van ganzen, gesnater van eenden

De zon schijnt dubbel in mijn gezicht

 

Het is stil, de wind ruist, de vogels zingen

Naast mij zit een man in de schaduw

Hij spreekt over zijn mislukte leven

Over pijn en verlies en dat soort dingen

 

Verraad, verloren liefde; zijn hart doet zeer

Zijn lichaam stram en stijf

“Langzaam loopt het leven uit mijn lijf”

Hij zucht, staart zwijgend over het meer

 

Stilte

 

De zon schijnt, de schaduw wijkt, de man verdwijnt

Het koele zand, het licht weerspiegelt in het meer

Die man in de schaduw, die soms aan mij verschijnt

Misschien is hij genezen deze keer

 

Ik leerde harde noten kraken

Dat is niet gemakkelijk

Maar het is een kunst

Die jij ook zeker leren kunt

 

 

In het woud van het leven

Zocht ik twee gelijke bomen

Maar ik vond ze niet

 

Ieder had zijn eigen vorm

tekens, takken, kleur en groei

Ieders leven, kwetsbaar en uniek

 

 

Als een bloemblad

Zo teer zijn mijn vleugels

Als ik naar de zon toe vlieg

Dat besef ik wel

 

Maar ik las in een gedicht[1]

Dat wij vaak vergeten

Dat, voordat hij viel,

Icarus wél gevlogen had!



[1] Jack Gilbert, Failing and Flying

 

 

Ik was nog klein

Toen iemand aan mij vroeg

wat of ik later worden wou

Ik was verbaasd

Omdat ik niet wist

dat dat nog nodig was

 

 

Als het water komt

Met grote kracht

Waar het land eerst was

En boerenakkers

Waar wij sliepen

In lange zomers

Onder hoge bomen

 

Als het water komt

Waar zijn wij dan?

 

 

Plant vroeg in het voorjaar wat bomen

Want de vogels zullen komen

Om te zingen in de bomenhaag

Hoe ik dat weet? Luister maar vandaag!

Meer zekerheid heb ik niet

Zorg dat je van hun zang geniet!

 

Naar: For the Future van Wendell Berry

 

 

Soms als ik naar de wereld kijk

Voel ik mij zo klein

Wat dicht bij mij is kan ik zien

Wat verder weg is, nog niet

 

Soms als ik naar de wereld kijk

Zie ik het duister

en ook het licht

Ik blijf nog even staan

 

Soms als ik naar de wereld kijk

Zie ik wat gebroken is

tot ik ook de heelheid zie

Pas dan, kan ik weer verder gaan.

 

 

Er was eens een koning die een grote beloning uitloofde voor die kunstenaar die het best in staat was om op een schilderij vrede uit te beelden. Veel kunstenaars stuurden prachtige schilderijen. Uiteindelijk koos de koning twee schilderijen uit, waaruit hij een keus wilde maken.

Op het ene schilderij was een rustig meertje te zien. De hoge bergen op de achtergrond werden in het water weerspiegeld en boven de bergen dreef een wolkje.

Op het andere schilderij was een storm afgebeeld. Regen stroomde omlaag in een kolkende rivier terwijl boosaardige bliksemschichten de hemel verlichtten. Maar de koning zag alleen de vogel die in een struik onder een overhangende rots aan het broeden was.

"Dit", zo sprak de koning, "Dit is het schilderij dat ik zocht. Vrede vind je lang niet altijd in prettige omstandigheden. Vrede is een kalm hart, midden in de storm van het leven."

 

(Bron onbekend)

 

 

Ouders kijken naar het verleden om

hun kinderen te beschermen

door wat zij leerden - zij

weten hoe het moet

 

Kinderen kijken naar de toekomst

Veel verleden hebben zij niet

Zij leren onderweg wel

hoe je iets doet